*کلبه ی پائیزی من*

                                 بوى غريبى پاييز رو حس ميكنى ؟
                                 خوب مى دونم پاییز که می شه
                                 بادبادک تو ، بى تاب ترانه هاى دلتنگى
                                 هميشه رو پشت بوم خلوت خاطره هاى من  ميفته !
                                 ديگه چه فرقى مى کنه که بدونم ،
                                باد از کدوم طرف مى وزه ...
 

  

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/۳۱ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ توسط آرزو نظرات () |

اولين سحر، اولين روزه
از روزگارى كه مى خواستى رمضان را مثل بزرگترها با روزه گرفتن مزه كنى مدت ها مى گذرد. چند سال قبل بود؟! چند تا رمضان؟! مى نشينى رو بروى آينه و از خودت مى پرسى اين چندمين رمضانى است كه آمده و تو از سحر تا افطار ميهمانش بوده اى؟!مى شمارى و خودت هم مى دانى كه مهم نيست رمضان امسال پنجمين باشد يا پانزدهمين... اين مهم هست كه هنوز هم سحر كه مى شود همان شوق بچگى زير پوستت مى دود... هنوز هم عشق با «الله اكبر» اولين سحر، گرم تر و گيراتر از هميشه سراغت مى آيد... درست مثل دفعه اول كه تو بودى و رمضان بود و ذوق براى سحرى بيدار شدن... نشستن كنار سفره مثل آدم بزرگ ها و لقمه هاى غذا را با عجله پايين دادن... روزهايى كه بين خواب و بيدارى مى نشستى تا صداى اذان توى كوچه بپيچد مهم نیست حتی اگر خدا با تو قهر باشد یا تو با خدا ، رمضان آمده بدون توجه به این قهر و آشتی ها باور نمی کنی  فقط كافى است يك نگاه به در و ديوار شهر بيندازى، به زولبيا و باميه هايى كه داخل ويترين شيرينى فروشى ها خودنمايى مى كنند... يا از كنار بساط حليم و آش رشته دم افطار بگذرى تا حس كنى كه اين روزها شهر هم حال و هواى ديگرى داردكه شهر هم نو شدن را تجربه مى كند با آدمهايش...

          

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/٢٢ساعت ۳:۳٩ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

پس کوچه های بی خوابی من انتهایی ندارد

باید همین طور قدم بزنم در تمامیشان

خو گرفته ام به با خاطرات خوش بودن

گم کرده های من هیچ نشانه ای ندارند

من آنها را توی همین کوچه پس کوچه های تنگ و تاریک گم کرده ام

کوچه پس کوچه هایی که همه شان به هم راه دارند و هیچ وقت تمام نمی شوند

کوچه پس کوچه هایی که وقتی به بن بستش برسی

خودت هم  می شوی  ذره ای ازگم شده ها ...

                                        Go to fullsize image

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/۱۱ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

از همه ي باورهاي نخ نما شده ي سالهاي دورم از هر آنچه ته مانده ي شايد نيمچه اعتقاديست فقط يک باور هنوز زنگار نگرفته... همه ي ناتواني و عجزمن در درک حکمت و عظمت لايزال تو

 (نخند چاره اي نمانده جز باز هم فريب دادن خودم)

چون گذشته صبوري مي کنم

صبوري مي کنم تا آب تاآیینه

.......................تا دريا

صبوري مي کنم تا ستاره تا درد

.......................تا آسمان

 صبوري مي کنم تا مهتاب تا بغض

 .......................تا شب

 صبوري مي کنم تاموعود تا گریه

...................... تا خود مرگ...

                                  

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/۳ساعت ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com