*کلبه ی پائیزی من*

از همه ي باورهاي نخ نما شده ي سالهاي دورم از هر آنچه ته مانده ي شايد نيمچه اعتقاديست فقط يک باور هنوز زنگار نگرفته... همه ي ناتواني و عجزمن در درک حکمت و عظمت لايزال تو

 (نخند چاره اي نمانده جز باز هم فريب دادن خودم)

چون گذشته صبوري مي کنم

صبوري مي کنم تا آب تاآیینه

.......................تا دريا

صبوري مي کنم تا ستاره تا درد

.......................تا آسمان

 صبوري مي کنم تا مهتاب تا بغض

 .......................تا شب

 صبوري مي کنم تاموعود تا گریه

...................... تا خود مرگ...

                                  

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/۳ساعت ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com