*کلبه ی پائیزی من*

 می توان در یک روز زیبا ودلگیر پاییزى در لابه‏لاى خِش خِش برگ‏هاى هزار رنگ، در سکوت سرد آسمانِ کبود، از قلب دلْ‏تنگ یک درخت دلشکسته و پیر، قصّه کوچ را شاخه شاخه شنید و رجعت سبزِ هزاران هزار پرنده مهاجر را آرزو کرد...اگر آسمان آبىِ دل را خیس اشک عشق کنیم، مى‏توان در پسِ تمام روزهاى مِه گرفته اندوه، در شامگاه دلگیر غربت ، در انتهاى جاده سرد غم، در پاکى اشک چشمانى بى‏قرار، در آهنگ غریبانه تنهایى، هماره حضور یک همیشه مهربان و یک عشق جاوید را حس کرد...اما افسوس......................


 

نوشته شده در ۱۳۸٤/٧/٦ساعت ۸:٤٥ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com