*کلبه ی پائیزی من*

                

                     

 بدون اینکه خودت خواسته باشی یه روزی از یه جایی دفتر زندگیت ورق 

 می خوره

 وتو ناچار باید از یه گوشه ی این دفتر شروع به نوشتن کنی

 لحظه ها و فصلها وسالها میان ومیرن وتو می نویسی

 از هیجان و شیطنت و دنیای کودکی

 تا نوجوونی تا..تا..تا..

 گوشه و کنار دفترت خواسته یا نا ناخواسته پر رد پا می شه

 رد پاهای که می تونن شیرین باشن یا تلخ طعم وصال بدن یا جدایی بوی  

 مرگ بدن یا زندگی

 هر چی که باشن ثبت می شن کاش میشد هر کدوم از این صفحه ها رو

 هر کدوم از ردپاهارو که نمی خوای پاک کنی

 اما خوب می دونی که نمی شه

 وسط این دفتر یه چیزی هست که اسمشو گذاشتن دل حافظه ی اصلی 

 همه ی ردپاها

 گاهی روش درد به جا میذارن هر از گاهیم لبخند...

 توی دفتر من یه رگه ردپاست اولیش از یه روز قشنگ بهاری شروع میشه

 واخریش تو یه شب سرد پاییزی به انتها می رسه

 مسیرش خیلی طولانی نبود

 با همه ی شادیاش با همه ی مهرش با همه ی خوبیش

 اثری که ازش توی حافظه ی دفترم ثبت شد فقط درد بود وغم...

 درست مثل سراب- شیرینی بی حدی که تو اوج درد به تو میبخشه

 در نهایت فقط ناکامیه و این ناکامی اونقدر تلخه

 که پیش خودت میگی کاش به درد خودم قناعت کرده بودم

 و این همون چیزیه که من اسمشو گذاشتم

              ردپایی شبیه سراب

                      

نوشته شده در ۱۳۸٤/۸/٢ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com