*کلبه ی پائیزی من*

                     

   در این کویر ، در این سکوت در این لحظه های نا تمام شب های سرنوشت ، بی تو تا کجا ، 

    بی تو تا کدام فراسو تا کی گام هایم به خاک ، آلوده میشود؟

   تپش گام هایم ضربان تند حادثه بود . حادثه هرگز خبر نمیکند وتو خوب میدانی که عشق   

   حادثه  سبز ضربان ملایم زندگیست .

    در میان هیاهوی بلند شن باد های کویر، سکوت شفاف پنجره خاطرات مان گم میشود

   سکوت کن که سکوت سرود آشنای لحظات تنهایی انسان است .

                               

نوشته شده در ۱۳۸٤/۸/٤ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com