*کلبه ی پائیزی من*

    بعد از رفتنش هستی در غمی خاکستری گم شد

   و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل

   ميان غصه ای از جنس بغض يک ابرخسته

   نمی دانم چرا ؟؟؟شايد به رسم عادت *پروانگی*

   برای خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايش دعا کردم...

                                           

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۳/٤ساعت ٢:٠٧ ‎ق.ظ توسط آرزو نظرات () |

Design By : nightSelect.com